هر چه دل تنگت می خواهد بنویس!
کاش میشد آسمان را تقسیم کرد
کاش میشدتا آخرین قطره باران را شمرد
کاش میشد دستان را آرام آرام بر تن گرم دریا کشید
کاش میشد راست خورشید را دید
ستاره را بوسید
در آغوش کشید جنگل را
به لطافت پاییز پی برد
به نگاه کوری چشمک زد
کاش دوباره میشد گیسووانت را دانه دانه لمس کرد
گونه ات را بوسید
دوباره دیدنت را کاش میشد
مبادا مرا در بر خود گيرد و از وراي هستي برد به نيستي.تاريكي هميشه تنها بود و من هم تنها و چه چيزي بهتر از دوستي من و او. اما؛ هميشه از تاريكي ميترسيدم. در روزگاري كه دوستان يك به يك ميبرند همرهان و ياران و عزيزان را آني از ياد چه چيزي بهتر بود جز دوستي با تاريكي كه هميشه در كنارت بود هر لحظه حتي در روز.
گريز من از دوستان نبود از نبود آنان در تمام ساعات. گريز من از من بود از مني كه به دنياي خوش رنگ مكار .رويي خوش نشان مي داد و از اين لبخند پر ريا لطمه ها ميديد بسيار. گريز راه فراري از حقايق بود راهي ميابر به سوي ديگر با همان باطن اما ظاهر بسي زيباتر.
و تاريكي چه زود با من اخت شد. اما؛ هميشه از تاريكي ميترسيدم. آنچنان در وجودم ريشه دوانيد كه گوي من هم از تاريكي زاده شده ام ؛فرزند تاريكي ام؛ گوي دوستي اي ديرينه در وجودمان بود؛ حس عجيبي در هر دوي ما احساس ميشد؛ در هر دوي ما.
من ديگر بي او و او بي من لحظه اي تاب نداشتيم انگار عاشق شده بوديم. اما؛ من از تاريكي ميترسيدم.
آني احساس عجيبي در من شكفت آري من حس عشق را در وجودم لمس مي كردم. ديگر تنها نبودم او هم تنها نبود ما با يكديگر بوديم هر دو با هم.
اما من از تاريكي ميترسيدم
.
.
.
.
تاريكي در من بود تاريكي خود من بود من عاشق خود شده بودم.
مثل تو مثل یه کفتر
مثل من مثل یه کودک
مثل من مثل یه شاخه
مثل تو مثل یه پو پک
مثل ابریشم تاریک این شبراهه خاموش
که گر میگیره از خودسوزی شاداب یک آواز
مثل آیینه بی نبض این تالاب زنبق پوش
که تن واکرده زیر بارش رگبارموج انداز
مثل پروانه ای در مشت
جه آسون میشه مارو کشت
مثل پروانه ای در مشت
چه آسون میشه مارو کشت
مثل تصو یرماه تلخ تبعیدی
که رو تالاب این بیراهه افتاده
مثل این ساکت دلگیر آواره
که تن وا کرده رو دلتنگی جاده
مارو با قطره اشکی میشه لرزوند و ویرون کرد
مارو با بوسه شعری میشه ترانه بارون کرد
مثل پروانه ای در مشت
جه آسون میشه مارو کشت
مثل پروانه ای در مشت
چه آسون میشه مارو کشت
تو این بیداد پهناور
تو این شبراهه سرتاسر
نه یک دست ونه یک آغوش
نه یک سنگ ونه یک سنگر
پناهی نیست جز آواز
رفیقی نیست جز دیوار
کجایی ای چراغ عشق
منو از سایه ها وردار
مثل پروانه ای در مشت
جه آسون میشه مارو کشت
Ebi
این روز ها آسمان آفتابی است
*
خاطرات تلخ
*
دیشب بغض ها داشت زمین، وقتی آسمان آبی نبود
دریغ از قطره ای باران
*
آی آدم ها دلتان تنگ باران نیست؟
*
و می سوزاندش سخت آسمان
این روزها آسمان آفتابی است
*
یک نفر اینجا، دلتنگ است
آه ، آسمان آفتابی است.
این روز و به همه مونث هایی که من میشناسمشون و اونا منو نمیشناسن
و به همه مونث هایی که من نمیشناسمشون و اونا منو میشناسن
تبریک میگم
روزتون مباررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررک
مهربان ترین
زیبا ترین
روزت مبارک
ماه؛گل
روزت مبارک
دلم
بس
ناجوانمردانه
تنگ
است.
روزها در گذر بي تو بودن همچو شب ابري تاريك
دلم تنگ است.
آي آدم ها دلم تنگ است.
سوسي كجاييييييييييي
دلي نمونده.
قاصدک ها خبر آوردند، خبر خوش
" بهار در راه است"
تو آن شب تاریکی با پولک های ستاره در دامن
تو آن سکوت جنگلی پس از باران عصر پاییزی
تو آن محو کوهسارانی پس از سفید برف زمستان
تو آن هزار رنگ بهشتی پس از نیمه فروردین
تو آن گرمای خوش تموزی پس از عمودی خورشید
شاید خوشکی باشد کم
شاید غمکی باشد بیش
هر چه باشد، باشد
فرق بر آن نیست
که تو هستی پادشه سال
پادشه دل
So close, no matter how far
Couldn't be much more from the heart
Forever trusting who we are
And nothing else matters
I never opened myself this way
Life is ours, we live it our way
All these words I don't just say
And nothing else matters
Yeah, trust I seek and I find in you
Every day for us something new
Open mind for a different view
And nothing else matters
Never cared for what they do
Never cared for what they know
And I know
So close, no matter how far
Couldn't be much more from the heart
Forever trusting who we are
And nothing else matters
Never cared for what they do
Never cared for what they know
And I know, that's right
Never opened myself this way
And life is ours, we live it our way
All these words I don't just say
And nothing else matters, yeah
Trust I seek and I find in you
Every day for us something new
Open mind for a different view
And nothing else matters
Never cared for things they say
Never cared for games they play
I never cared for what they do
I never cared for what they know
And I know, yeah yeah yeah
شبها
تاریک
تنها
در پی یک نگاه
نگاه ماه
نگاه ستاره
افسوس
امشب.شبی است ابری
باد و باران.درختان
آغاز میکنند دردهایشان را بلند. داد زنان
من
در پی یک نگاه
می مانم تا سحری دیگر
با یاد سنگری گرم.گرم از لمس دو تن.سنگر من.
سنگر من آغوشت بود.
دگر کلاغ ها نمیایند
دگر باد نمیاید
به دار اویخته اند دل را به جرم عشق
دگر صدای اغاز نمی اید
سوسی جون میدونم الان داری اینو میخونی ببخش اگه ........
می کوبد می شکند می رود
ابرها گره در هم کرده اند ابرووان را
می بارد می شوید می رود
کسی گریه دارد می کند
باغ بی تاب است
کسی گریه دارد می کند.
دور است
کسی گریه دارد می کند......
میگه خیلی دوسش داره
میگه دیونه اشه
میگه حاضره همه چیزشو بده تا اونو بدست بیاره
میگه یواشکی نیگاش میکنه
میگه شبا واسش گریه میکنه
میگه همیشه بهش فکر میکنه
میگه نمیتونه فراموشش کنه
میگه ای کاش دوسش نداشتم
میگه همیشه خوابشو میبنم
خیلی دوسش دارم
حس میکنم یه حس فوق العادست
اما....
.................اما میگه یه نفر دیگه رو دوسداره
اصلا به من فکر نمی کنه
میگه عاشقشم بخدا
ای خدا به اسم خودت قسم که عاشقشم
چرا صدامو نمیشنوه
خیلی روز خوبیه شایدم نباشه اما واسه عاشقا حتما هستش این یکی رو واقعا نمیدنم .تا حالا عاشق نشدم
نمیدنم به کی این روزو تبریک بگم شایدم به کسی تبریک نگم شایدم به خودم تبریک بگم. مضحکه مگه نه که روز عشاقو به خودت تبریک یگی شایدم یکمی خود بینانه باشه اما از این که به دروغ به یه نفر تیریک بگی بهتره
خلاصه این که کسی نیست
اما اینجا دوستای خوبی دارم مثل مرجان مثل بریا مثل خیلی کسای دیگه که شاید من نشناسمشون شایدم...
خلاصه ولنتاین مبارک همتون باشه دوستو دشمنو .....همه و همه
مردی تنها، مردی خسته
و این منم،
مردی در باد، مردی در باران
و این منم،
مردی در تکرار، مردی در متن غم
و باد خشمگین شلاق می زند تند و تند بر بوته سبز در متن پاییز
و این منم،
مردی تنها در تنهایی خویش
مردی رفته بر باد از آن گریز بی رحمانه تو
و این تویی
شکاننده قامت سرور رفیع
کاشف نگاه های پنهان و مخفی
و این منم، دارنده هیچ، جز نگاهی .... ... ..
بس فراوان حرف ها اما...
با نوای نای خود در این شب تاریک پیوسته
چون سراغ از هیچ زندانی نمی گیرند...
در خانه اش تنها نشسته ... !!
از چیست در شکسته و بگسسته پنجره؟
دیگر چرا که اتاقی روشن نمی شود به چراغی
یک لحظه از رفیق،
رفیقی جویا نمانده، نمیپرسد.
.... ... .. .
کوچه وقتی کوچه بود که عبور تو بود
سلام تو بود
کوچه وقتی کوچه بود که باران بود، پرستو بود
هزاران رویای بر زبان نیامده
وگرنه کوچه چه بود..؟؟!...
جز راهی باریک با آدمهای تکراری.
تکراری....
در سایه چشمهای تو
می توان به آفتاب رسید
می توان..
در ستاره های دنباله دار تکرار شد
در سایه نگاه تو
می توان
زشب گریخت
"پگاه شد"
قصه های سیا..!
تاریک مثل شب شیطان .
از قلب آتوده به لجن نمایان می شود.
انسان گر بخواهد... می تواند نور باشد
نوری همرنگ پاکترین شعله ها
نوری تابنده تر از هر ستاره
تابنده تر از هر خورشید....
